ماجرای زنان غُرزن و صندلی غوطه‌ور

زنان غُرزن : تا قرن نوزدهم، قوانین انگلیسی، آمریکایی و اروپایی به مردان اجازه می‌دادند تا غُر زدن‌های زن‌هایشان را به طریق قانونی مورد مجازات قرار دهند. نام این مجازات «صندلی غوطه‌ور» بود. این مجازات این‌طور بود که زنِ شوهر آزار را به صندلی می‌بستند و به داخل رودخانه فرومی‌بردند. تعداد دفعات داخل آب رفتن زن را قاضی تعیین می‌کرد.

زنان غُرزن امیدوار هستند با برانگیختن احساس گناه در قربانیِ خود، او را به انجام کارهای مثبت وادارند.

زنان غُرزن  می‌دانند که غر می‌زنند اما این به آن معنا نیست که از این کار خود لذت می‌برند. آن‌ها معمولاً برای خاتمه دادن به یک موضوع یا قضیه از این روش استفاده می‌کنند.

از دید شوهر(قربانی)، غر زدن یک یادآوری پیوسته، غیرمستقیم و منفی درباره کمبودها و چیزهایی است که او انجام نداده است. این غرغرها بیشتر در پایان روز و هنگامی‌که مرد نیاز به آرامش، خلوت کردن با خود دارد، اتفاق می‌افتد. هرچقدر زن بیشتر غر بزند، قربانی بیشتر در پس دیوارهای دفاعی خود عقب می‌نشیند و زن بیشتر خشمگین می‌شود.

دیوارهای دفاعی مرد شامل روزنامه، رایانه، کارهای نوشتنی، صورت جدی و گرفته، کم‌حافظگی، کری مصلحتی و دستگاه کنترل از راه دور تلویزیون می‌گردد.

هیچ‌کس دوست ندارد در معرض خشم، پیام‌های مبهم و غیرمستقیم، سرزنش و انتقاد قرار بگیرد. مرتب به گلایه‌های دیگری گوش کند و مرتب احساس گناه کند. مرد وقتی با غرغر بی‌پایان زن مواجه می‌شود، باخشم و عصبانیت او را تنها می‌گذارد. تنها نتیجه غر زدن تباهی رابطه بین زن غُرزن و قربانی است؛ زیرا قربانی احساس می‌کند مرتب مجبور است از خود دفاع کند.

زنان توانایی گفتاری بسیار برتری نسبت به مردان دارند و به همین دلیل از نگاه زنان، مردان کم‌حرف‌اند و از نگاه مردان، زنان هرگز زبان به دندان نمی‌گیرند.

 

شنیدن مردان انتخابی است. آن‌ها آنچه را دوست دارند می‌شنوند.

 

کسی که غر می‌زند علی‌رغم امید بر واداشتن قربانی خود به انجام یک کار خاص انتظار این را هم دارد که با واکنش منفی یا نادیده انگاشته شدن مواجه گردد.

 

اشتباه عمده‌ی زنان غُرزن روش مقابله با مشکل است.

زنان نیازها و خواسته‌های خود را تکه‌تکه، غیرمستقیم و در لفافه بیان می‌کنند و حس گناه را در مرد برمی‌انگیزند.

 

مقالات «طراحی زندگی» را بخوانید!

 

زنان شاغلی که از شغل خود لذت می‌برند و راضی هستند به‌ندرت در خانه غر می‌زنند. او در محل کار خود ستایش، تقدیر، پذیرش و پیشنهاد‌های دل‌چسب دریافت می‌کند و به همین دلایل غرق توجه به شغل و حرفه خود می‌گردد.

زنی که به غر زدن پناه می‌برد احساس عدم قدرت، خشم، عجز و روزمرگی می‌کند. او سردرگم و آکنده از خشمِ فروخورده است. زنان غُرزن می‌دانند معنای زندگی این چیزی نیست که آن‌ها می‌بینند اما از سوی دیگر نمی‌پذیرند که نقش‌شان را دوست ندارند.

 

غر زدن برای ابراز وجود است. برای این است که خانواده‌اش بیشتر بدانند که او چقدر فداکاری می‌کند. او می‌خواهد فرصت بیشتری برای حرکت به‌سوی زندگی بهتر به دست آورد.

 

راه حل:

  • قدردانی سایر اعضای خانواده از زنان بابت انجام وظایف روزمره خانه
  • بیان احساسات و خواسته‌ها به صورت واضح و شفاف توسط زنان

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *